رَبَّنا عَلَیکَ توکّلنا وَاَنبَنْا وَ اِلَیْکَ الْمَصیرُ
پروردگارا! ما بر تو توکل کردیم و بهسوی تو بازگشت نمودیم و رجوع نهایی همه،
سرانجام به سوی تو است.
(ممتحنه ـ ٤)
در این دعا حضرت ابراهیم(ع) و پیروانش به هنگام مبارزه با دشمنان خدا سه مطلب به پیشگاه الهی عرضه
داشتهاند:
نخست توکل بر ذات خداوند، و دیگر توبه و بازگشت به سوی او، سپس توجه به این حقیقت که رجوع نهایی
همهچیز به سوی اوست. این سه، علت و معلول یکدیگرند: ایمان به معاد و بازگشت نهایی سبب توبه
می گردد و توبه روحِ توکل را در انسان زنده میکند.
معنای توکل این نیست که انسان از وسایل و اسباب
پیروزی که خداوند در جهان ماده دراختیار او گذاشته صرفنظر کند و دست از تلاش و کوشش بردارد و به گوشه
انزوا بخزد و بگوید تکیهگاه من خداست. بلکه مفهوم توکل این است که هرگاه انسان نهایت تلاش و کوشش
خود را به کار زد و نتوانست مشکل را حل کند، وحشتی به خود راه ندهد و چشم به حمایت و لطف پروردگار
بدوزد.
این توجه مخصوص، آرامش و اطمینان و نیروی فوقالعادة روحی و معنوی به انسان میبخشد تا با اتکاء به
لطف پروردگار و استمداد از ذات پاک و قدرت بیپایان او ایستادگی به خرج دهد و به تلاش و کوشش ادامه دهد
تا به هدف برسد.
(تفسیر نمونه)
+
نوشته شده در جمعه چهاردهم تیر 1387ساعت 3:27 توسط ali
|
